Welcome to Bashardost for Afghanistan

دیداری از دیار دور افتاده

2010-04-21T17:57:38Z

شنبه 14 حمل 1389 مطابق 3 اپریل 2010 ولسی جرگه افغانستان وزیر زراعت ، وزیر انرژی و آب و وزیر مالیه را برای توضیح بیشتر بودجه در بخش های مربوط خواسته بودند اما فقط وزیر زراعت شخصأ آمده بود. وزیر مالیه و وزیر انرژی و آب به خود این زحمت را نداده، فقط معینان خود را فرستاده بودند.

البته این خود نشان میدهد که چقدر وزرای مربوط به ولسی جرگه ارزش قائل هستند.

سخنان چند ساعته وزیر و معینان در مقابل چرا های وکلا ( چرا برق نیست ؟ چرا آب نیست ؟ چرا تخم اصلاح شده نیست؟ ...) فقط در یک جمله خلاصه میشد: پول نیست، امنیت نیست ، قرار دادی حاضر نمیشود.

سوال که من کردم بسیار ساده و آسان بود: اگر پول نیست، بودجه نیست، امنیت نیست ، کمپنی های داخلی و خارجی پول قرار داد را میگیرند و بعد حاضر به کار نمیشوند پس شما در وزرات چه میکنید، با این معاش های چند هزار دالری ، موتر های چند صد هزار دالری ، بوت های انگریزی، دریشیهای امریکائی، نیکتائیهای ایتالیاوی ، عطرهای فرانسوی ...؟ جواب شان : تبسم و سکوت.

بعد از ظهر شنبه بطرف شمال افغانستان حرکت کردم، قرار بود که شب به کندز برسم؛ اما ساعت ده شب به دلیل حرابی سرک ها به بغلان نرسیده بودم.

بالاخره شب را در پلخمری سپری کرده و صبح به طرف کندز حرکت کردم. جوانان کندز برای بزرگداشت امام ابو حنیفه (رح) کنفرانسی در تالار ولایت کندز دائر کرده و از من دعوت کرده بودند تا در این کنفرانس شرکت کنم.

بعد از ختم کنفرانس ، من فرصت را غنمیت شمرده به هر معلول و معیوب حاضر در تالار هزار افغانی (معادل 2 ماه معاش شان ) از پولی که افغانهای وطندوست برای من از سراسر دنیا بخصوص امریکا، کانادا، اروپا، استرالیا، روان کرده بودند کمک کردم.

از کندز روز دو شنبه 16 حمل 1389 مطابق 5 اپریل بطرف فیض آباد حرکت کردم.

اهالی بدخشان بارها گیله میکردند که در زمان کمپاین به بدخشان نیآمده بودید وقتی من میگفتم که تا کشم (یکی از ولسوالی های ولایت بدخشان ) آمده بودم، آنها خواستار دیدار من از فیض آباد مرکز بدخشان بودند.

اگر خبر میشدند که تا کندز آمده ام اما به فیض آباد نیامده ام احتمال آزرده شدن شان زیاد میشد.

بنابراین بسوی فیض آباد برای دیدار کوتاه حرکت کردم. اولین تماس من با این دیار دور افتاده سرک تخار - بدخشان بود که قیر کاری آن جریان داش،ت در واقع میتوان بیشتر از قیرمالی سخن گفت تا قیرکاری.

متأسفانه این تنها وضع سرک تخار و بدخشان نیست بلکه وضع تمام سرکهائی افغانستان است که برای «یکبار مصرف» ساخته میشوند: یعنی هر سرکی که ساخته شده به اندازه ای مواد بی کیفیت استفاده شده ، به اندازه ای بدون در نظر داشت شرایط آب و هوای منطقه ساخته شده که بعد از یکسال استفاده، به سرکی 30 ساله یا 40 ساله می ماند: بعضی جاها خراب شده ، سوراخ شده، درز کرده یا نشست کرده است.

سرک تخار - بدخشان هم جزء همین سرکهائی قیرمالی است وحتی بدتر: از کشم تا فیض آباد بعضی قسمت ها قیر مالی شده ، بعد خامه است، بعد قیرمالی شده ، بعد خامه است...

شاید یکی از دلایل آنها سهمیه بندی سرکها باشد. همانطور که در افغانستان وزارت خانه ها و دیگر پست های دولتی بر اساس قوم... تقسیم شده، سرکها نیز بر اساس کشورها یا کمپنی شان تقسیم شده: سرکهائی شمال افغانستان بین کمپنی های امریکائی ، چینائی، ترکی ، بنگله دیشی، کوریائی ... تقسیم شده است.

ساعت نزدیک 5 بعد از ظهر به فیض آباد مرکز بدخشان رسیدم. فیض آباد از مرکز ولایت فقط نام آنرا دارد: بدون برق ، بدون آب آشامیدنی ، بدون سرک پخته ، بازار اصلی آن با دکانهای کهنه یادگاری از قرنهائی ما قبل تاریخ است.

از همه جا نشانه های دیار فراموش شده نمایان و عیان است.

روز سه شنبه چای صبح را با مردم و مولوی صاحب مسجد جامع فیض آباد( مسجد سربازار) صرف کردم: چای و شیر و نمک که یکی از غذاهای خوش مزه این دیاراست و مثل شوربا صرف میشود.

از این محفل و مراسم مردمی که هرکس به اندازه توان خود با چای، نان، شیر، تخم مرغ ... آمده بودند، متأسفانه نتوانستیم فلم برداری کنیم.

از تنها شفاخانه 100 بستری فیض آباد ، لیسه های اناث و ذکور، دارالمعلمین، پوهنحی تعلیم و تربیه دیدن کردم و مقدار کمک مالی به معلولین ، معیوبین ، اجیران و مامورین از پول افغانهای وطندوست تقسیم کردم.

متأسفانه یک روز بیشتر به فیض آباد نماندم. چند ماه لازم است تا با یاران در این دیار دور افتاده سپری کنم:

شاید بدخشان بزرگترین و پر جمعیت ترین ولایت یا یکی از بزرگترین و پر جمعیت ترین ولایات باشد . اما بدون تردید مهمترین ولایت در نقشه جیوستراتژی، نه تنها در منطقه بلکه در جهان است با توجه به آغاز شروع جنگ سرد بین امریکا و چین.

Former Afghan minister not surprised by widespread fraud allegations

2010-04-12T15:04:30Z

KABUL, Afghanistan — Anti-western outbursts by Afghanistan President Hamid Karzai have sent ripples of concern through the nations contributing thousands of troops and billions of dollars to the mission in this war-torn South Asian country.

Karzai has been accused of blindsiding his backers with suggestions that coalition soldiers are seen as “invaders” and his claim that foreign governments, and not his own supporters, were behind widespread election fraud last year.

Afghan leaders report Karzai has also threatened to join the Taliban if he is pushed too hard to crack down on the corruption that has plagued his government.

Some politicians and analysts now question whether Karzai can be trusted to transform Afghanistan into a democracy. Prime Minister Stephen Harper has labelled the Afghan president's comments as “unacceptable.”

But none of these concerns come as a surprise to former Afghan minister Ramazan Bashardost.

Long ignored by the Canadian, U.S. and other western embassies here, Bashardost has been warning diplomats for years that the Afghan president is unfit to govern and that Karzai has turned his back on democracy.

Corruption had eroded any semblance of proper government, he said, adding that warlords are the real power in the Karzai administration. Much of the estimated $75 billion sent to Afghanistan — about half of that for foreign aid — has been siphoned off by corrupt officials, said Bashardost, a former minister in Karzai's government who quit in 2004 because of the widespread corruption.

“With this money, we can build three or four new Afghanistans,” said Bashardost in an interview before Karzai's comments made headlines. “Yet that hasn't happened. Much of the money has been funnelled off to warlords, corrupt government officials, Karzai cronies.”

Bashardost said his message hasn't been greeted with much enthusiasm among western diplomats, including Canadian Embassy staff, because they have all solidly backed Karzai for years.

Bashardost's proposals would mean radical change.

He is pushing for the creation of a special prosecutor, police and courts to bring to justice corrupt officials and the alleged war criminals who now hold key positions in the Karzai government.

He has also called for the arrest of Karzai's brother, Walid, reputed to be heavily involved in the drug trade in Kandahar. The Karzai family has vehemently denied such claims.

“Under the current situation, Afghan police cannot arrest Mr. Karzai's brother and the prosecutor cannot ask his brother to come for an investigation,” Bashardost said. “But if we have a ministry with a special commando force, a special prosecutor and the head of the ministry is a very clean man or woman who believes in human rights, who believes in good governance” the situation would change.

The 45-year-old Paris-educated Bashardost believes that a war against corruption is even more important than the war against the Taliban. Without a real crackdown on officials stealing aid money or profiting from drug deals, Afghanistan will never have a proper government that people can trust and support, he said.

Bashardost has also spoken out about the high-priced western consultants, some earning up to $30,000 a month to advise the Karzai government.

In addition, he questioned how the international community provides aid to Afghanistan, pointing out that much of those funds go back to companies or agencies from the countries that donate the money in the first place. Average Afghans have seen little from all the development money that has poured into the country, he added.

Bashardost said he is surprised Canada isn't pushing harder to rein in the corruption within the Afghan government.

“It is Canadian taxpayer money, it's American taxpayer's money that arrives in Afghanistan,” he said. “And it's an Afghanistan mafia group that shares it. It is not for Afghan people.”

U.S. government officials, who conducted a recent covert study, estimated that $190 million was smuggled out through the Kabul airport over a 19-day period. No one has done a similar study for Kandahar airport, also considered a smuggling hub.

Last year, two government officials were caught at the Kabul airport trying to smuggle out $360,000 in cash. There are allegations that Islamic Affairs Minister Sadiq Chakari was in on the scheme but he has declared his innocence.

Last fall, Mohammed Ibrahim Adel, the minister of mines, was accused of taking a $30-million bribe from a Chinese firm, in exchange for awarding a multi-billion contract for a copper mine. He has denied the charges.

A United Nations study estimated that, in 2009, more than half the population had to pay some kind of bribe to a public official. The study noted that about $2.5 billion, or about 25 per cent of the country's gross domestic product, was paid out in bribes. It's not only Afghan government officials stealing funds; some insurgent groups have also acknowledged they received money from aid agencies in exchange for allowing development projects to go ahead without being attacked.

Timothea Gibb, head of public diplomacy and communications at the Canadian Embassy in Kabul, said that ambassador William Crosbie met with Bashardost in December. Gibb added that both the governments of Afghanistan and Canada agree that corruption is one of the major challenges facing Afghanistan.

“Canada welcomes Afghan-led efforts to combat corruption through concrete and visible actions and stands ready to work with the government of Afghanistan to support its anti-corruption efforts and activities with a view to building strong accountable state institutions,” Gibb said in an e-mail.

Karzai has said he is cracking down on corruption and has denied allegations he protects drug dealers. But last year, he pardoned five convicted traffickers, including the nephew of his campaign manager. Karzai has also blamed foreigners for spreading allegations that Afghan officials are corrupt. He told CNN that “the issue of corruption has been politically overplayed by some of our partners in the international community.”

Bashardost's anti-corruption campaign hasn't gone over well with the Afghan government. He was elected in 2006. After being refused an office, he set up a tent in a parking lot outside Afghanistan's legislative buildings.

In last year's presidential election, Bashardost came a surprising third, earning a reported 17 per cent of the vote. He has now moved his tent outside a dusty two-room office near the government buildings. There, a steady stream of Afghans come to him on a daily basis looking for help.

Many westerners who observe Afghan politics dismiss Bashardost's chances of ever coming to power. Although they acknowledge he has gained respect for consistently standing up against corruption and fighting for human rights and equality for women, they point out he doesn't have the support of the western countries who are helping shape Afghanistan's future.

But some young Afghans support his populist views of a new Afghanistan where corruption is punished and former warlords, now in government, are sent to jail.

“He is a great man,” 21-year-old Farid Ahmadi said of Bashardost. “He is for the poor people. He is brave.” © Copyright (c) Canwest News Service

اختلاف اداره اوباما با یتیمان جرج بوش

2010-04-03T18:15:20Z

تشدید اختلافات میان کرزی و امریکا

نوشتۀ عزیز احمد فرد

متعاقب اختلاف نظر میان خارجی ها، در مورد نتیجۀ انتخابات و تقلب در انتخابات افغانستان، دعوا های فعلاً بین حامد کرزی، رئیس جمهور افغانستان و بعضی از شخصیت ها مقام های امریکایی در میان است.

آیا این اختلافات، دیپلوماتیک است یا سیاسی؟ و اینکه آقای کرزی خارجی ها را به تقلب متهم میکند، این تقلب، از دید آقای کرزی به نفع چه کسی بوده است؟ این پرسشها را با آقای بشردوست در میان گذاشتیم. آقای رمضان بشردوست میگوید که مسایل از ساحۀ دیپلوماسی دور تر رفته است و مشکل میان امریکاییان مهمتر از مشکل آنان با کرزی است. به نظر آقای بشر دوست، تیم اوباما هنوز موفق نشده است جای اعضای تیم سابق بوش را بگیرد و در افغانستان هنوز هم طرفداران بوش در ساحات مختلف حضور سیاسی و نظامی در راس امور قرار دارند. با تشریح مسایل مربوط به رقابت های داخلی سازمان ملل، سفارتخانه ها و نهاد های دیگر، آقای بشر دوست میگوید که در آینده شاید اوباما موفق شود، در افغانستان، ادارۀ امور را در دست بگیرد.

برای شنیدن این گفتگو اینجا را کلیک کنید

Independent Lawmaker Earns RFE/RL's Afghan 'Person Of The Year' Honors

2010-03-22T15:36:11Z

Marking the Norouz new year celebrations, RFE/RL's Radio Free Afghanistan has announced independent lawmaker Ramazan Bashardost as its "Person of the Year."

Bashardost, a lawmaker in the Wolesi Jirga, or lower chamber of the legislature, was chosen on the basis of nominations from Afghan civil society organizations for his service to democracy while campaigning for the Afghan presidency last year.

Supporters of Bashardost, dubbed by some "the Gandhi of Afghanistan," praise his modest lifestyle, his closeness to ordinary Afghans, and his courage to criticize and name officials involved in corruption.

During his unsuccessful campaign for the presidency, Bashardost traveled on ordinary public transport across Afghanistan without escorts or bodyguards.

Even Afghan militant insurgents have acknowledged Bashardost as a "man of the Afghan people."

The 49-year-old Bashardost was born in Qara Bagh, a district in the southern province of Ghazni. An ethnic Hazara, he also lived in Maimani — a district of Faryab Province in northwestern Afghanistan.

In 1978, two months after the communist coup d'etat in Afghanistan, Bashardost immigrated to Iran, where he completed his high school education. He also lived as a refuge in Pakistan before obtaining political asylum in France in 1981.

He studied political science, diplomacy, and law at universities in France — becoming a university teacher of those subjects in Paris from 1996 until 2003 when he returned to Afghanistan.

In 2004, Bashardost was named as planning minister in Afghan President Hamid Karzai's administration. He pushed for anticorruption legislation that would require nongovernmental organizations to provide transparent information about their funding and expenditures, resigning from his post in protest when Karzai's administration refused to take action to close 1,935 nongovernmental organizations that he alleged were corrupt.

Despite his election in 2005 and status as a member of parliament, Bashardost has renounced extravagant living. Instead, as a single man, he lives alone in a modest tent near the parliament.

written by RFE/RL's Central Newsroom based on Radio Free Afghanistan reports

رمضان بشردوست شخصیت سال ۱۳۸۸

2010-03-22T15:34:33Z

رادیوآزادی هرسال به روزاول سال شخصیت سال را معرفي میکند. رادیوآزادی کسی را به حیث شخصیت سال انتخاب میکند که در راه صلح، وحدت ملی، تقویه دیموکراسی، عدالت اجتماعی و بازسازی در کشور، خدمت میکند. امسال رمضان بشردوست سیاستمدار افغان شخصیت رادیوآزادیست. بشردوست طی چندسال گذشته، و به طور خاص در سال ۱۳۸۸ به طور منظم مطرح بود. در سال ګذشته وی به حیث شخصیت مستقل سیاسی حضور واضح و ګسترده، در صحنه سیاست کشور و فعالیت های اجتماعی داشت، و پیوسته برضد آن چه که وی آن را بیعدالتی میخواند، زبان انتقاد ګشوده بود.

در جریان بحث ها در مورد مسایل سیاسی و طرح مسایل خاص در ولسی جرګه موقف بشردوست تقریباً همیشه با دیګران متقاوت بود.

بشردوست از چند شخصیت محدود مطرح در جمع بیش از چهل تن از کاندیدان انتخابات ریاست جمهوری افغانستان بود. وی در جریان کمپاین انتخاباتی به تقریباُ تمام ولایات افغانستان سفر کرد، اما کمپاین انتخاباتی بشردوست با سایر کاندیدان تفاوت واضحی داشت، زیرا او برای کمپاین انتخاباتی به مناطق کشور در موترها و بس هایی رفت و آمد میکرد که مردم عام از آن استفاده میکنند.

بعد از سال ۱۳۸۳ بشردوست نخست در پارک شهرنو کابل و سپس در مقابل عمارت شورای ملی خیمه زد و به دیدوادید با مردم آغاز کرد.

این طریقه خاص بشردوست بود، و به همین دلیل در درون و بیرون ازکشور وی به حیث ممثل دیموکراسی نوظهور درافغانستان پنداشته میشود. برمبنای همین زنده ګی ساده، تواضع شخصی و ایجاد روابط نزدیک بامردم تعدادی وی را ګاندی افغانستان میخوانند.

برای شنیدن مصاحبه ی داکتر بشردوست اینجا را کلیک کنید

رمضان بشردوست د ۱۳۸۸ کال شخصیت

2010-03-22T15:28:42Z

آزادي راډیو هرکال د کال په لومړۍ ورځ د کال شخصیت معرفي کوي. د آزادۍ راډیو د کال شخصیت هغه افغان کېدای شي چې د سولې، ملي یووالي، د ډیموکراسۍ د پیاوړي کولو، د ټولنیز عدالت او بیارغونې په لاره کې افغانستان ته خدمت کوي. سږکال افغان سیاستوال رمضان بشردوست د آزادۍ راډیو شخصیت دی. بشردوست په تېرو څو کلونو، او په خاص ډول په ۱۳۸۸ کال کې پرله پسې مطرح و. په تېر یوه کال کې ده د یوه خپلواک سیاسي شخصیت په توګه د هېواد د سیاست او ټولنیزو فعالیتو په ډګر کې څرګند حضور درلود، او تل یې د هغه څه پرضد د انتقاد ژبه خلاصه کړې وه چې دی یې بېعدالتي بولي.

د هېواد د سیاست په ډګر او په ولسي جرګه کې د خاصو مسایلو په اړه په بحثونو کې د بشردوست دریځ تقریباً تل له نورو سره توپیر درلود. بشردوست د ولسمشرۍ د څه باندې ۴۰ کاندیدانو په ډله کې له څو محدودو مطرح کسانو څخه و. ده د ولسمشرۍ انتخاباتو ته د کمپاین په ترڅ کې تقریباً ټولو ولایتونو ته سفرونه وکړل، خو د بشردوست انتخاباتي کمپاین له نورو کاندیدانو سره واضح توپیر درلود، ځکه ده د انتخاباتي کمپاین لپاره په هغو موټرو او بسونو کې د هېواد مختلفو سیمو ته تګ راتګ کاوه چې عام خلک کار ترې اخلي.

له ۱۳۸۳ کال راوروسته بشردوست لومړی د کابل په شهرنو پارک کې او وروسته د ملي شورا د ودانۍ مخې ته یوه خیمه ودروله او هلته یې له خلکو سره لیده کاته پیل کړل.

دا د بشردوست خاصه طریقه وه، او ځکه ده ته په هېواد کې دننه او بهر افغانستان ته د نوې راغلې ډیموکراسۍ د یوه ممثل په سترګه کتل کېږي. د همدې ساده ژوند، شخصي تواضع او له ولس سره د نژدې اړیکو له وجې ځینو خلکو ده ته د افغانستان د ګاندي لقب ورکړ.

شرکت در نظرخواهی داکتر بشردوست

2009-12-05T18:56:55Z

کابل پرس: داکتر رمضان بشردوست، آشناترین چهره ی مبارزه با ظلم و فساد در افغانستان، در مقدمه ی کتاب " صدای اکثریت خاموش" نوشته است که " ناامیدی در قلب من و ياران من حاکم نيست". این کتاب چندی پیش توسط انتشارات آی پی پلنز با همکاری کابل پرس منتشر شد.

(اینجا را کلیک کرده و اين کتاب را بصورت رایگان در فرمت پی دی اف دانلود کنید)

داکتر بشردوست اکنون با ارسال نامه ای به کابل پرس خواسته است که يک نظرخواهی عمومی انجام شود که چگونه باید جریان ديگر خواه را در افغانستان تقويت کرد و با حرکت جمعی در راه صلح، آبادی و آزادی گام برداشت. او پرسیده است که چگونه می توانیم با آمدن سال نو، حرکت جمعی نو کنیم و گامی مثبت را برای آنچه به نفع شهروندان افغانستان است برداریم.

کابل پرس از شهروندان افغانستان می خواهد، نظرات و پيشنهادات خود را بصورت مشخص در موارد زیر ارایه دهند. شما می توانید نظرات و پيشنهادات خود را در بخش سخنگاه کابل پرس منتشر کنید و یا با ترتیب نظرات خود بصورت مقاله ای جداگانه، آن را در بخش های اصلی کابل پرس به نشر برسانید. همچنین می توانید با تماس مستقیم با داکتر بشردوست وی را از نظرات و دیدگاه های خود آگاه کنيد.

يک: حرکت جمعی باید حرکتی مدنی و بدور از هرگونه خشونت باشد.

دو: فراگيرترین راه ممکن برای يکجا کردن شهروندان افغانستان چيست؟

سه: چگونه می توان شهروندان افغانستان در کابل و ولايات و نيز شهروندان افغانستان در کشورهای ديگر را به اين جريان ملحق کرد؟

چهار: آيا با راه اندازی حزب سیاسی موافق هستید؟

پنج: اگر موافق راه اندازی حزب سیاسی هستید، این حزب باید چه ويژگی هایی داشته باشد؟

شش: اين حزب نيازهای مالی خود را چگونه تامين کند؟

هفت: آيا موافق با راه اندازی تشکل های دیگر غير از حزب هستید؟ اين تشکل باید به چه شکلی باشد؟ بنیاد، سازمان و یا....؟ نيازهای مالی اين تشکل چگونه تامين شود؟

شهروندان افغانستان می توانند مسایل ديگری را نيز که مربوط به اين نظرخواهی ست طرح کنند. بهتر است نظرات بدور از شعار باشد و بيشتر روی راهکارهای عملی تاکيد شود.

تماس مستقیم با داکتر رمضان بشردوست:

آدرس پستی: کابل ، سرک دارلامان مقابل پارلمان

شماره تماس: ۰۷۹۹۳۳۵۳۱۶-۰۷۷۷۳۳۵۳۱۶

ایمیل آدرس: bashardost@bashardost.org

ویب سایت:

www.bashardost.org

داکتر بشردوست صدای اکثریت خاموش

نا امیدی در قلب من و یاران من حاکم نیست چون ما توانستیم در مدت دو ماه کمپاین ریاست جمهوری بدون پول و پلو سنگ تهداب افغانستان دیگر را بگذاریم./ انتشارات آی پی پلنز با همکاری کابل پرس/ تکثیر، انتشار، اقتباس يا ترجمه ی اين اثر و هرگونه استفاده سمعی و بصری و الکترونيکی بدون اجازه کتبی نويسنده و يا ناشر ممنوع است.

سه شنبه 1 دسامبر 2009

صفحه ی نخست > اخباراختصاصی > شرکت در نظرخواهی داکتر بشردوست

داکتر بشردوست صدای اکثریت خاموش

2009-11-30T18:21:08Z

داکتر بشردوست: صدای اکثریت خاموش

رمضان بشردوست

نشر اول بصورت اینترنتی (PDF) دسمبر 2009

شماره استاندار بین المللی کتاب:

ISBN 978-82-93037-01-9

انتشارات آی پی پلنز با همکاری کابل پرس

www.ipplans.com

www.kabulpress.org

تمام حقوق بصورت اينترنتی محفوظ و متعلق به نويسنده و ناشر می باشد.

تکثیر، انتشار، اقتباس يا ترجمه ی اين اثر و هرگونه استفاده سمعی و بصری و الکترونيکی بدون اجازه کتبی نويسنده و يا ناشر ممنوع است.

قیمت: رایگان

برای دانلود اين کتاب (12.4 MB) اينجا را کليک کنيد

بنام خداوند (ج) و به یاد شهدا

از آن روز تا امروز دقیقأ ۱۵۶ روز میگذرد ،از روز سه شنبه ۲۶جوزا ۱۳۸۸ ، روز آغاز کمپاین انتخابات ریاست جمهوری تا امروز سه شنبه ۳ قوس ۱۳۸۸ ،روز نوشتن این مقدمه. آن روز تابستان بود و آفتابی ، شعاع امید و آرزو در سر زمین ما و در قلب ما می درخشید اما امروز خزان است و بارانی، سایه تاریکی بر سر زمین ما و بر قلب ما حاکم است.

اما نا امیدی در قلب من و یاران من حاکم نیست چون ما توانستیم در مدت دو ماه کمپاین ریاست جمهوری بدون پول و پلو سنگ تهداب افغانستان دیگر را بگذاریم.

برای دانلود اين کتاب (12.4 MB) اينجا را کليک کنيد

در موتر کمپاین دو لاسپیکر بزرگ وچند پوستر نصب شده بود که من و یاران کمپاین را ( در حدود ۷ نفر) ازیک ناحیه به ناحیه دیگر، از یک ده به ده دیگر و از یک شهر به شهر دیگر منتقل می کرد. وقتی ما از دفتر مرکزی کمپاین در کابل ( خیمه ملت ، سرک دارالامان ) حرکت میکردیم تا رسیدن به محل کمپاین ، کلام الهی ما را در مسیر راه همراهی میکرد. از هر محل، ناحیه ، ده و شهری که عبور میکردیم اهالی آن قبل از دیدن من کلام الهی را میشنوید که از لاسپیکر موتر پخش میشد.

هر وقتی که من همین کلام الهی توسط همین قاری را میشنوم به فکر عمیق فرو میروم. چشمها را بسته، دوباره صحنه ها و سفر های کمپاین در عالم خیال در زهنم زنده میشود: کوه ها، دره ها ، دشت ها،ده ها و شهر ها و اهالی آن در شرق ( آغاز کمپاین از ننگرهار) و غرب ( ختم کمپاین در هرات ) و همچنین شمال و جنوب که من ویارانم بدون احساس خستگی و ترس پیمودیم. در کشوری که در پایتخت آن، در چند متری ارگ ریاست جمهوری احساس امنیت وجود نداشت و ندارد، ما در دور ترین و خطر ناک ترین دره ها، کوها، دشت ها، ده ها و شهرها حتی در شب در حرکت بودیم بدون سلاح و با دی گارد ، آنهم نه بصورت مخفی و خاموش بلکه به صورت آشکار و علنی با پخش کلام الهی توسط لاسپیکر موتر کمپاین. در بعضی کوه ها، دره ها ، ده ها ، شهرها که بیشتر احساس خطر بود، ما به جائیکه خود را پنهان کنیم و مخفی و خاموش از آنجا عبور کنیم بر عکس صدای تیپ موتر را به آخرین درجه بالا میکردیم، تا کلام الهی قرآن شریف سکوت را بشکند و خوف و هراس را دور کند. وقتی من حالا در کابل آن روزها و شب ها و آن صحنه های کمپاین را به یاد می آورم احساس یک افسانه و داستان را دارم تا یک واقعیت که خودم و یارانم آنرا زنده گی کردیم، با چشم های خود دیدیم و با پوست و گوشت خود لمس کردیم.

از هر بعُد ، نقطه و نظر کمپاین دو ماهه ما بیشتر به یک افسانه و داستان شباهت دارد تا به یک واقعیت. از نظر امنیتی: رفتن یک کاندید برای کمپاین حتی با ده ها بادی گارد و موتر ضد گلوله در سراسر افغانستان غیر قابل تصور بود حتی برای خود من قبل از رفتن اما ما رفتیم بدون بادی گارد، بدون موتر زرهدار (کرزی به چند کاندید به اصطلاح مطرح موتر ضد گلوله داده بود اما من نگرفتم) اما با توکل به خداوند (ج) و اعتماد به مردم. از نظر اقتصادی: کمپاین کردن در سراسر افغانستان بدون منابع مالی مواد مخدر، دزدی و اختلاس پول جهاد و بیت المال و پول خارجی ها ناممکن به نظر می رسید اما ما به یاری مردم افغانستان و بخصوص مهاجرین افغان در کانادا، استرالیا، اروپا ، امریکا ، آسیا... غیر ممکن را ممکن ساختیم.

از نظراجتماعی: غیر قابل تصور بود که مخاطب یک کاندید نه یک قوم و قشر خاص و منطقه خاص بلکه تمام مردم و اقشار جامعه باشد. معمولأ کاندیدان دیگرجلب وجذب شان را روی یک قوم خاص ، یک قشر خاص یا منطقه خاص متمرکز میکردند.

اما کمپاین من روی قوم خاص، منطقه خاص، قشر خاص اجتماعی متمرکز نشده بود؛ مخاطب من همه بود، بدون فرق و تبعیض بین خان و غریب بی سواد و با سواد، پشتون و تاجک ، ازبک و ترکمن ، هزاره و پشه ئی، نورستانی و بلوچ ، ایماق و تاتار، شمال و جنوب ، شرق و غرب.

از نظر سیاسی فقط درخواب و خیال و در افسانه و داستان ممکن بود که یک فرد بدون نام ، نان و نشان بتواند رأی صدها هزار افغان را از هر قوم، منطقه ، لسان ، مذهب، تنظیم، قشر، دین، ایدئولوژی به خود اختصاص دهد بدون دادن پول و پلو ، بدون حمایت وزیر، وکیل ، سناتور، والی، قوماندان ، ولسوال، ملک ، رهبر قوم ، رهبر تنظیم، بدون حمایت رسانه ها ، بدون پخش اعلانات رادیوئی، تلویزیونی. اما ما قادر شدیم که با دست خالی اما با انگیزه و آرمان قوی خواب و خیال، آرزو و آرمان را به واقعیت تبدیل کنیم اما نه صد درصد. ما توانستیم که قسمت ناب و خالص ملت را در شمال و جنوب ، در شرق و غرب از چنگال خونین و آلوده وزرأ، وکلا، سناتوران، والیان، قوماندانان، ولسوالان، سران، رهبران ، بزرگان، متنفذین ، نخبگان ، روشنفکران که فقط به منافع شخصی خود می اندیشند و از خون و مال مردم بنام قوم، مذهب، تنظیم، حزب ، لسان ، ایدئولوژی ، دین ... تغذیه مکنند خارج کنیم این قشر خاص بدون شک هسته مرکزی و اصلی افغانستان دیگر را تشکیل میدهد: افغانستان عاری از خون ریزی ، ازظلم ، از تبعیض، از رشوت خوری، ازبی عدالتی ، از بی قانونی ، از بی کاری .

اما برای ساختن افغانستان دیگرما راه طولانی و مملو از سنگ و خار را پیش رو داریم به همین دلیل من از تمام خواننده گان این کتاب میخواهم که آن را به دقت خوانده و نقاط مثبت و منفی را تشخیص دهند و باما شریک کنند (از طریق تیلفون، ایمیل، نامه...) تا در کمپاین های دیگر که پیش رو داریم این اشتباهات و نقاط منفی تکرار نشود.

با احترام

داکتر رمضان بشردوست

کابل ۳ قوس ۱۳۸۸

آدرس پستی: کابل ، سرک دارلامان مقابل پارلمان

شماره تماس: ۰۷۹۹۳۳۵۳۱۶-۰۷۷۷۳۳۵۳۱۶

ایمیل آدرس: bashardost@bashardost.org

ویب سایت: www.bashardost.org

برای دانلود اين کتاب (12.4 MB) اينجا را کليک کنيد

جایزه نوبل تقلب انتخاباتی برای پادشاه و ملکه تقلب آقایان کرزی و عبدالله

2009-10-27T09:38:43Z

بنام خداوند(ج) و به یاد شهدا

جایزه نوبل تقلب انتخاباتی برای پادشاه و ملکه تقلب آقایان کرزی و عبدالله

آقای بان کی مون ،سرمنشی سازمان ملل متحد !

شما شاید بدانید که اکثریت مطلق مردم افغانستان سالها و حتی قرنها است که قربانی خونریزی ،دیکتاتوری ،زورگویی ،بی عدالتی ،رشوت خوری ،بی قانونی ، قحطی ،بی کاری و بی سرپناهی می باشند ،در حالیکه ۹۹.۹۹ در صد مردم افغانستان آرزو دارند که آزاد، آرام و آباد زندگی کند: صاحب موتر،سرک، برق، کلینیک، شفاخانه، مکتب، مدرسه، پوهنتون،مسجد، خانه، حمام، باغ، پارک، آب آشامیدنی، کانالیزسیون، کمپیوتر و انترنت باشند، اما از همه اینها محروم اند. امروز افغانستان دوزخ روی زمین است.

انتخابات ریاست جمهوری در ۲۹ اسد ۱۳۸۸ (20 اگست 2009) یک فرصت طلائی و یک چانس تاریخی بود که مردم افغانستان به تدریج از این دوزخ نجات یابند و از زنده ماندن به زنده گی کردن دست یابند. اما متأسفانه چنین نشد.

چرا؟

بخش اول

از انتخابات تا انتصابات

روز ۲۹ اسد ۱۳۸۸ ( 20 اگست 2009 )انتخابات ساعت ۷ صبح شروع شد تا مردم با رأی خود رئیس جمهور افغانستان را انتخاب کنند.،اما یک اقلیت که تعداد شان از ۵۰۰ نفر بیشتر نیست، این انتخابات را به انتصابات تبدیل کردند.

چگونه ؟

۱- پاک شدن رنگ: چند ماه پیش از انتخابات بعضی ژورنالیستان از گرفتن و خرید صدها کارت رأی دهی توسط بعضی افراد خبر دادند، اما جواب سخنگوی کمیسیون انتخابات این بود که هیچ فرد ولو هزارها کارت داشته باشد ،بیش از یکبار رأی داده نمیتواند،چون هیچ ممکن نیست که رنگ از انگشتان در مدت حداقل ۴۸ ساعت پاک شود، اما در واقعیت دیده شد که این یک دروغ بود.

درخواست من از آقای لودین، رئیس کمیسیون انتخابات ،متوقف کردن رأی گیری در محلاتی که رنگ پاک میشد بود که چنین نشد. همان روز من به کمیسیون شکایات انتخاباتی، شکایت خود را در مورد پاک شدن رنگ درج کردم (سند شماره ۱)

علاوه بر پاک شدن رنگ، انواع تقلب و تخلف دیگر هم وجود داشت.

بعنوان مثال:

۲- صندوقهای رأی دهی نامرئی “ghost polling stations” بیش از صد ها وجود داشت.

قرار بود که ۶۵۰۰ مرکز رأی دهی بازشود ، اما اکثر این مراکز بدلیل بی امنیتی فقط در روی کاغذ وجود داشت نه در واقعیت، طبق اظهارات سخنگویان وزارت دفاع ،داخله ،ریاست امنیت ملی و کمیسیون انتخابات در حدود ۳۰۰ هزار نیروی امنیتی داخلی و بین المللی برای تامین امنیت بسیج شده بود، اما در حدود ۲۷۰ حادثه امنیتی بوقوع پیوست که در مجموع ۳۷ کشته ۲۵ زخمی به جای گذاشت.

مسئله بی امنیی چه واقعی و چه خیالی بهانه ، برای باز نکردن بعضی مراکز رأی دهی در محلات رأی دهی مثل مکتب و مسجد شد، اما صندوقها در خانه های شخصی منتقل گردید و پرُ از آرای تقلبی شد.

۳- بعضی محلات رأی دهی در روز انتخابات باز شد ،اما به دلایل مختلف (فیر راکت، شایعات حمله مخالفین ) تا ساعات تعیین شده رأی دهی باز نماند، با آن هم تمامی این صندوق ها با رأی تقلبی پر شد.

۴- تمام شدن اوراق رأی دهی بعد از ساعت ۲ ،در حالیکه کمیسیون انتخابات در هر محل رأی دهی به تعداد رأی دهنده گان اوراق فرستاده بود. تمام شدن اوراق رأی دهی در حالیکه هنوز رأی دهندگان منتظر رأی دادن بودند نشان میدهد که یک فرد چندین اوراق را به نام بعضی کاندیدان مشخص در صندوقها انداخته اند.

۵- نوع دیگر تقلب وتخلف بسیار رایج، سؤ استفاده از بیسوادی مردم بود مثلاً رأی دهنده میخواست به احمد رأی بدهد ،کارمندان انتخابات اسم محمود را برای شان نشان میدادند،چون اکثریت مردم از برق و تلویزیون محروم اند ، عکس و یا نشان انتخاباتی کاندید را ندیده بودند.

۶- در اختیار گرفتن کنترول صندوقهایی رأی دهی توسط قوماندانان که در روز انتخابات دوباره به یاد گذشته های شان افتادند وبا سلاح و مهمات از خانه های شان در تمام افغانستان بر آمدند وبا زور و تهدید رأی دهنده گان را مجبور به رأی دادن به کاندیدان مورد نظر شان کردند.

۷- خریدن رأی مردم با پول و پلو.

در باره انواع این تقلب ها و تخلفات من شکایات خود را به کمیسیون شکایات انتخاباتی درج کردم. ( اسناد شماره ۶،۵،۴،۳،۲)

۸- آخرین شکایت که من به کمیسیون شکایات انتخاباتی درج کردم روز شنبه مورخ ۱۸میزان ۱۳۸۸ مطابق 10 اکتوبر2009 بود، این بار مشخصاً علیه آقای کرزی وآقای عبدالله چون این آقایان بصورت واضع وروشن قانون را با آگاهی کامل نقض کردند. (سند شماره- ۷ )

الف :طبق ماده هشتم فقره –۱ دستورالعمل تنظیم امور مالی کاندیدان که از طرف کمیسیون انتخابات تصویب شده است "کاندیدان باید گزارش مساعدت ها و مصارف مالی کمپاین خویش را الی ۳۰ روز بعد از روز انتخابات در دفتر مرکزی کمیسیون ارایه نمایند"( سند شماره ۸ صفحه سوم). انتخابات در ۲۹ اسد (20 اگست) برگزار شد .کاندیدان باید به تاریخ ۲۹ سنبله (20 سپتامبر) راپور نهایی مالی خود را ارائه میکردند،اما آقای کرزی و عبدالله گزارش نهایی شانرا ارائه نکردند. ( سند شماره – ۹ )

سوال اساسی اینست که چرا این آقایان با وجود درخواستهای مکرر بخش مالی کمیسیون انتخابات، نه میخواهند راپور های مالی شان را به کمیسیون انتخابات ارائه کنند؟

۱- چون راپور مالی ربع وار که به کمیسیون داده اند واقعیت ندارد:

آقایان کرزی وعبدالله به اصطلاح مثل ریگ پول مصرف کردند، آنها تمامی این مصارف فرعونی خود را به کمیسیون اعلان نکرده اند ،در حالیکه طبق ماده پنجاه و سوم قانون انتخابات فقره اول "ارائه معلومات نادرست به کمیسیون و کمیسیون های مربوط و کمیسیون شکایات انتخاباتی " جز "تخطی انتخاباتی" شمرده میشود. ( سند شماره ۱۰ صفحه ۵۴)

۲- طبق ماده پنجم دستور العمل امور مالی کاندیدان، کاندیدان باید برای مصارف بالاتر از ۵۰۰۰ افغانی رسید ارائه کنند. ( سند شماره – ۱۱ صفحه ۲) این آقایان نمیتوانند رسید ارائه کنند برای پولی که برای خرید رأی مصرف کرده اند ، چون هیچ کسی حاضر نیست که به آقای کرزی یا به آقای عبدالله رسید بدهد که" من فلانی، فرزند فلانی در مقابل این مبلغ پول ،رأی خود ، فامیل، قریه ،اعضای انجمن ،گروپ ،نهاد و یا حزب خود را فروخته ام."

ب:در فقره ۱۵ ماده پنجاه و سوم قانون انتخابات آمده است که "استفاده از پولی که از راه فعالیتهای غیرقانونی بدست آمده باشد " و نیز در فقره ۱۶ ذکر شده است که "استفاده از منابع مالی خارجی برای اعمال نفوذ در پروسه انتخابات " جز" تخطی های انتخاباتی شمرده میشود" ( سند شماره- ۱۲ صفحه ۵۶ )

همه میدانند و این مسئله چون آفتاب روشن است که میلونها افغانی که آقایان کرزی و عبدالله در کمپاین هایشان مصرف کردند نه از عرق جبین و آبله دست خود و نه از طریق عرق جبین و آبله دست مساعدت کننده گان شان بدست آورده اند بلکه از راه های غیر قانونی و حتی از منابع مالی خارجی . من شکایت خود را به تاریخ ۱۸ میزان ۱۳۸۸ مطابق 10 اکتوبر 2009 در مورد منابع مالی کمپاین آقایان کرزی و عبدالله به کمیسیون شکایات با اسناد و مدارک مبنی بر خارجی بودن و غیر قانونی بودن منابع مالی آنها ثبت و درج کردم ( سند شماره -۷ ) تقلب، تخلف و تخطی مثل آفتاب برای همه روشن است اما تعدادی آنرا میخواهند با دو انگشت پنهان کنند!!!

چگونه؟

بخش دوم

ارگ ریاست جمهوری یا زندان پلچرخی؟

درماده پنجاه و دوم قانون انتخابات افغانستان چنین آمده است " به منظور رسیده گی به تخلفات ، شکایات و اعتراضات انتخاباتی کمیسیون شکایات انتخاباتی به ترکیب ذیل ایجاد می گردد"

۱- شخص انتصاب شده توسط ستره محکمه به حیث عضو؛

۲- شخص انتصاب شده توسط کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان به عیث عضو؛

۳- سه نفر اعضای بین المللی که توسط نماینده خاص سرمنشی ملل متحد در افغانستان تعین می گردند به حیث اعضا" ( سند شماره – ۱۳ صفحه ۵۱ )

کمیسیون شکایات انتخاباتی ۲۳۸۴ شکایت بعد از تاریخ رأی گیری دریافت کرد. اما فقط ۲۴۹ آنرا بررسی کرد، از یکطرف ( سند شماره –۱۴) و از طرف دیگر کمیسیون شکایات انتخاباتی به تاریخ ۱۸ میزان ۱۳۸۸ مطابق به 8 سپتامبر 2009 چنین تصمیم گرفت: " کمیسیون شکایات انتخاباتی حکم می نماید تا کمیسیون مستقل انتخابات بررسی و شمارش دوباره صندوقهای رأی را برای انتخابات ریاست جمهوری در سراسر کشور در محلات رأی دهی انجام دهد که نتایج مقدماتی نشاندهنده اینست که: ( الف) تعداد مجموعی آرای استعمال شده در یک محل رأی دهی برای انتخابات ریاست جمهوری مساوی یا بیشتر از ۶۰۰ رأی می باشد... یا (ب) هریکی از کاندیدان ریاست جمهوری ۹۵% یا بیشتر از آنرا ... بدست آورده باشد"( سند شماره –۱۵) کمیسیون شکایات انتخاباتی در مجموع حکم باز شماری ۳۰۶۳ صندوق مشکوک را در محل رأی دهی داده بود: اما چنین نشد.

در تاریخ ۲ میزان ۱۳۸۸ ( 24 اکتوبر 2009 ) در یوناما ( بخش سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان) جلسه به اشتراک آقای کای ایده ، نماینده سرمنشی سازمان ملل متحد در افغانستان ، آقای عزیز لودین، رئیس کمسیون انتخابات و آقای گران کیپن، رئیس کمیسیون شکایات انتخاباتی و همچنین نمایندگان آقایان کرزی ، عبدالله و دیگران دایر شد. دفتر آقای کای ایده از من هم دعوت به اشتراک در این جلسه کردند اما من نه تنها رد کردم بلکه گفتم که به کای ایده بگوید که از جلسه و جلسه بازی در باره انتخابات افغانستان در یوناما دست بردارد.

در این جلسه تصمیم گرفتند که به جای باز شماری در محل رأی دهی ۳۰۶۳ صندوق مشکوک فقط ۳۱۳ صندوق بعنوان نمونه بازرسی شود آنهم بعد از انتقال در کابل ( سند شماره- ۱۶) این ۳۱۳ صندوق بعد از یک نوع قرعه کشی تعیین شد و در این قرعه کشی نام زابل،جوزجان و کندزبرنیآمده بود یعنی هیچ صندوق از این ولایات بازرسی نشد، به این معنی که طبق این قرعه کشی هیچ تقلب در این ولایات صورت نگرفته بود.

تصمیم ۲ میزان ۱۳۸۸ یوناما مخالف قانون انتخابات افغانستان است چون قانون انتخابات فقط به کمیسیون شکایات انتخاباتی صلاحیت عام و تام بررسی شکایات را میدهد و هیچ ارگان و مقام دیگر صلاحیت مداخله در کار آنرا ندارد حتی کمیسیون انتخابات ( سند شماره - ۱۳) .

اما آقای کای ایده ، لودین ، گران کیپن نه تنها در کار این کمیسیون مداخله کردند بلکه تصمیم را اخذ کردند که مغایر تصمیم کمیسیون شکایات مورخ ۱۸ سنبله ۱۳۸۸ بود.

نمایندگان آقایان کرزی و عبدالله نه تنها در این جلسه غیر قانونی در یوناما اعتراض نکردند بلکه موافقت کردند که از ۳۰۶۳ صندوق مشکوک فقط ۳۱۳ صندوق بازرسی شود بدلیل اینکه میدانستند که هر چه بیشتر صندوقهائی مشکوک بررسی شود به همان اندازه رأی شان مثل برف در مقابل آفتاب آب میشود و شاید یکی از دلایلی که وقتی جنرال فرانسوی فلیپ موریون رئیس هیئت ناظرین اتحادیه اروپا در یک کنفرانس مطبوعاتی به تاریخ ۲۵ سنبله ۱۳۸۸ در کابل یک میلیون و سه صد هزار رأی کرزی و سه صد هزار رأی عبدالله و ۹۳ هزار رأی من را مشکوک اعلان کرد و تنها من بودم که به لوی څارنوالی افغانستان عریضه کردم و خواستار ممنوع الخروج این جنرال فرانسوی شدم تا ثابت نکند که رأی من مشکوک است. ( سند شماره - ۱۷). آقایان کرزی و عبدالله هیچگونه اقدامی علیه این جنرال فرانسوی نکردند. من در یک کنفرانس مطبوعاتی خواستار باز شماری تمام صندوقهای مشکوک شدم وهمچنین به تاریخ ۱۲میزان ۱۳۸۸ ( 4 اکتوبر 2009 ) دریک عریضه به ستره محکمه افغانستان خواستارتعقیب قانونی کمیسیون انتخابات و کمیسیون شکایات انتخاباتی بدلیل نقض قانون انتخابات شدم ( اسناد شماره – ۱۸و ۱۹)

نتیجه گیری

در هر انتخابات ، در هر مکان و در هر زمان تقلب و تخطی بصورت محدود و استثنائی صورت میگیرد اما در دور اول انتخابات ریاست جمهوری افغانستان تقلب و تخطی گسترده و سازماندهی شده صورت گرفت.

اما کمیسیون شکایات انتخاباتی:

۱- از ۲۳۸۴ شکایت ،فقط ۲۴۹ آنرا بررسی کرد.

۲- از ۳۰۶۳ صندوق مشکوک فقط ۳۱۳( بعد۳۵۴) را بررسی کرد. اما نتایج انتخابات را تصدیق کرد در حالیکه طبق فقره اول وچهارم ماده۴۹ قانون انتخابات،کمیسیون مکلف بود که کلیه شکایات را بررسی میکرد ( اسناد شماره-۲۰و۲۱) و بعد از بررسی کلیه شکایات اگر رأی کاندیدان قانونی بود تصدیق میکرد و اگر غیر قانونی بود نام آنها را طبق فقره -۴، ماده۵۴ قانون انتخابات، از لیست کاندیدان حذف میکرد.( سند شماره – ۲۲ )

با وجود اعتراف کمیسیون شکایات انتخاباتی و کمیسیون انتخابات مبنی بر یک میلیون و سه صد هزار رأی تقلبی و با وجود اعتراف آقایان کرزی و عبدالله مبنی بر تقلبی بودن قسمتی از آرای شان، کمیسیون شکایات انتخاباتی و کمیسیون انتخابات با حمایت جامعه بین المللی پادشاه و ملکه تقلب انتخاباتی را به طرف ارگ ریاست جمهوری روان کردند، نه بطرف زندان پلچرخی.

صفحه ی نخست > کابل پرس افشا می کند > جایزه نوبل تقلب انتخاباتی برای پادشاه و ملکه تقلب آقایان کرزی و عبدالله

رأی من پاکتر از شیر مادر شماست

2009-10-18T08:11:17Z

روز چهارشنبه 25 سنبله 1388 مطابق 16 سپتامبر 2009 یک جنرال فرانسوی به نام آقای فلیپ موریون رئیس هئیت ناظرین اتحادیه اروپا، در هوتل انترکانتیننتال کابل در جریان کنفرانس مطبوعاتی ادعا کرد که در انتخابات ریاست جمهوری 1388 افغانستان یک میلیون و پنجصد هزار رأی مشکوک می باشد، وی افزود که یک میلیون و صد هزار رأی مشکوک از آقای کرزی، سه صد هزار رأی مشکوک از آقای عبدالله و نود سه هزار رأی مشکوک از آقای بشردوست می باشد.

من ساعت 10 شب در یک تلویزیون این کنفرانس مطبوعاتی را دیدم و با شنیدن این دروغ شاخدار این جنرال فرانسوی نسبت به من، با مدیر عمومی تلویزیون تماس گرفتم و پرسیدم که آیا این جنرال فرانسوی کدام سند برای ثابت کردن ادعایش نسبت به رأی من ارائه کرد یا نه؟

روزپنجشنبه ساعت 9 من خودم به تلویزیون رفته و دو باره سوال را مطرح کردم.

جواب منفی بود. هیچگونه سندی را این جنرال فرانسوی در جریان این کنفرانس مطبوعاتی در باره حتی یک رأی مشکوک من ارائه نکرده بود.

من به مسؤل مطبوعاتی ناظرین اروپا آقای شینواری تماس گرفتم و خواستار سند شدم که اونیز کدام سند نداشت.

ساعت ده همان روزمن به لوی څارنوالی افغانستان رسیدم. آقای اسحاق الگو، لوی څارنوال، به مسافرت کاری به یوکراین رفته بود. من با معاون او آقای احمد فقیریار ملاقات کرده و عریضه خود را علیه جنرال فرانسوی و همدستانش به ساعت نزدیک یک بعد از ظهر روز پنجشنبه ثبت کردم (سند شماره – 1 )

معاون څارنوال تصمیم گرفتند که عریضه را اول به کمیسیون مستقل انتخابات ارجاع کند در حالیکه من تحقیق و تعقیب این دوسیه را طبق قوانین نافذه ملی وبین المللی از صلاحیت لوی څارنوالی میدانستم. آقای فقیریار که خود یک حقوق دان است با من موافق بود اما برای " رعایت نزاکت" باید اول به کمیسیون انتخابات ارجاع میکرد. من پذیرفتم به شرط اینکه اضافه شود که کمیسیون انتخابات در صورت عدم صلاحیت عریضه را دوباره به لوی حاروالی ارجاع کند. آقای فقیریار چنین کرد.

من تلاش داشتم که همان روز پنجشنبه لوی حاروالی مکتوب را به کمیسیون انتخابات ارجاع کند اما بعلت تعطیلی مامورین (ساعت یک بدلیل ماه مبارک رمضان) من باید تا شنبه 28 سنبله منتظرمی ماندم. شنبه مورخ 28 سنبله 1388 مطابق 19 سبتامبر 2009 لوی څارنوالی عریضه من را تحت شماره 3519 بر2686 مورخ 28 / 9 / 1388 به امضای آقای رحمت الله نظری مرستیال لوی څارنوالی در امور نظارت به کمیسیون انتخابات ارسال کرد.

من اصرار داشتم که توسط یک کارمند لوی څارنوالی ارسال شود چون از طریق پست وقت ضایع میشود لوی څارنوالی این کار را کرد و یک کاپی آنرا به من داد. ( سند شماره -2 )

من به آقای عزیز لودین رئیس کمیسیون مستقل انتخابات تلفن کردم که چنین مکتوبی را آنها دریافت میکند و خواهش کردم که همین امروز شنبه جواب آنرا به لوی څارنوالی ارسال کند. آقای لودین جواب دادند که در دفتر نه می باشد، در میدان هوائی کابل و در حال حرکت به طرف هرات برای سپری کردن عید است، اما افزود که تلفنی با آقای داکتر داود علی نجفی رئیس دارالانشأ ی کمیسیون انتخابات تماس خواهد گرفت.

کمیسیون مستقل انتخابات به تاریخ 28 / 9 / 1388 مطابق 19 سپتامبر 2009 طی مکتوب شماره 745 به امضای داکتر نجفی عریضه را به لوی څارنوالی ارجاع کرد .( سند شماره -3 )

روز شنبه 4 میزان 1388 مطابق 26 سپتامبر 2009 بعد از سپری نمودن عید سعید فطر من دوباره به لوی څارنوالی مراجعه کرده و ملاقاتی با لوی څارنوال آقای اسحاق الگو داشتم. فردای همان روز یعنی روز یکشنبه مورخ 6 / 7 /1388 لوی څارنوالی به امضای آقای احمد فقیریار مرستیال لوی څارنوال مکتوب به کمیسیون شکایات انتخاباتی ارسال نمود. ( سند شماره -4 )

روز دو شنبه 6 میزان 1388 مطابق 28 سپتامر 2009 ، صبح من ملاقاتی با اعضای کمیسیون مستقل انتخابات، دفتر ارتباط خارجه و بعد با اعضای کمیسیون شکایات انتخاباتی داشتم که هیچکدام شان در رابطه با تهمت که به من جنرال فرانسوی زده بودند هیچگونه سندی را نه به کمیسیون مستقل انتخابات و نه به کمیسیون شکایات ارائه نکرده بود.

به در خواست من ، دفتر ارتباط خارجه کمیسیون مستقل انتخابات دوباره با مسؤل مطبوعاتی هیئت ناظرین اتحادیه اروپا تماس گرفت و خواستار اسناد و معلومات شدند بدون نتیجه. بعد از ظهر همان روز شنبه من ملاقاتی با مرستیال (معاون) لوی څارنوال آقای احمد فقیریار داشتم. آقای فقیریار پذیرفتند که تحقیق این دوسیه و تعقیب جنرال فرانسوی و همدستانش طبق قانون جزای افغانستان از صلاحیت لوی څارنوالی و محکمه افغانستان می باشد. بنا بر این یک دوسیه را بنام فلیب مورییون باز کرد.

همان روز آقای فقیریار مکتوبی را تحت شماره 3583 بر 2888 به امضای خود به وزارت امورخارجه وکاپی آنرا به وزارت امور داخله ، کمیسیون شکایات انتخاباتی وریاست عمومی امنیت ملی ارسال کردند.( سند شماره -5 )

در عریضه من خواستار " جلب و احضار و ممنوع الخروج اعلان کردن عاملین این جرم( جنرال فرانسوی...)از خاک افغانستان شده بودم.

اما جنرال فرانسوی و همدستانش فرار را بر قرار ترجیح داده بودند.

شنبه 11 میزان 1388 مطابق به 3 اکتوبر 2009 من ساعت 5 بعد از ظهر ملاقاتی با آقای لوی څارنوال ومعاون او داشتم.

آقای لوی څارنوال گفتند چند روز قبل سفیر اتحادیه اروپا در دفترش آمده بود، اول از کمکهای اتحادیه اروپا در گذشته از قبیل میز، چوکی ، کمپیوتر ، موتر ... به لوی څارنوالی صحبت کرد و افزود که اتحادیه اروپا آماده است که کمکهای خود را به لوی څارنوالی ادامه دهد و افزود که چون ایشان به زودی سفری به بروسل دارد خواستار لیست نیاز های لوی حارونوالی افغانستان شد که آنرا در بروسل مطرح کند.

در آخر ملاقات دوسیه جنرال فرانسوی را مطرح کرد. طبق گفته های لوی څارنوال، در اول سفیر اتحادیه اروپا اصرار داشت که لوی څارنوالی افغانستان هیچگونه صلاحیت تحقیق و تعقیب هیئت ناظرین اتحادیه اروپا را ندارد. لوی څارنوال افزود که من با استناد به قوانین ملی و بین المللی پاسخ دادم که یک کاندید مستقل ریاست جمهوری و نماینده مردم افغانستان در پارلمان آقای بشردوست علیه آقای فلیب موریون عریضه کرده و ادعا دارد که آقای فلیپ موریون در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی در خاک افغانستان به او تهمت زده و افترا کرده است.بنا بر این لوی څارنوالی افغانستان و محاکم این کشورکاملأ صلاحیت تحقیق و تعقیب این عریضه را دارد.

با شنیدن این جواب، سفیر اتحادیه اروپا گفته است که ما حاضر هستیم که از آقای بشردوست در خواست پوزش و بخشش کنیم. من به لوی څارنوال و معاونش گفتم که این دوسیه باید از راه قانونی و حقوقی حل شود، نه از طریق اطلاعیه یا اعلامیه در خواست عفو و بخشش چون تنها سرمایه من در افغانستان و خارج از افغانستان صداقت و راستی من است. این جنرال فرانسوی و همدستانش با گذاشتن نام من در کنار نام آقایان کرزی و عبدالله بزرگترین خیانت را به من مرتکب شدند.

این جنرال فرانسوی با این تهمت و دروغ شاخدار خود نه تنها به من بلکه به مردم افغانستان توهین کرد و قلب صدها هزار افغان را که بر اساس ارزشهائی ملی و سلامی بدون پول و پلو به من رأی دادند جریحه دار ساخت.

وزیر اطلاعات و فرهنگ هیتلر گوبلز میگفت که دروغ هر قدربزرگ و شاخدار باشد زود تر مردم قبول میکند غافل از اینکه بعضی دروغ ها است که حتی برای گوینده آن قابل قبول نمی تواند باشد. جنرال فرانسوی و همدستانش از خود یک لحظه سوال نکردند که آیا آقای بشردوست با جیب خالی میتوانست تقلب کند؟ آیا آقای بشردوست بدون حمایت وزیر، والی، قوماندان، ولسوال، شاروال ، وکیل، سناتور، خان ، ملک ، رهبرتنظیم، قوم میتوانست تقلب کند؟ برای همه معلوم است که در این انتخابات هر کسی نام، نان و نشان داشت ، از وزیر تا وکیل، سناتور ، والی ، ولسوال، خان، ملک ، رهبران دینی و تنظیمی تا روشنفکران تاریک بین نه تنها از من حمایت وبرای من کمپاین نمی کردند بلکه از هر نوع تخریب و تبلیغ علیه من خود داری نکردند.

متأسفانه من حتی یک ناظر در یک محل رأی دهی نداشتم که از نابود کردن و دزدی کردن رأی من جلوگیری کند.

با همه اینها مردم وطندوست و با شعور افغانستان با رأی دادن به من بزرگترین معجزه سیاسی قرن را نشان دادند.

من نمیدانم که هدف جنرال فرانسوی از این تهمت چه بوده اما من میدانم که رأی من از شیر مادرش پاک تر است.

صفحه ی نخست > انتخابات > رأی من پاکتر از شیر مادر شماست